De Arameeërs

De Suryoye de Aramese benaming voor Arameeërs (ook wel Syrisch-orthodoxen of Suryani in het turks) beschouwen zichzelf als afstammelingen van Aram, de zoon van Sem, de zoon van Noach. Dit van Semitische afkomst zijnde volk heeft een drieduizend jarig verleden in de streek, het vroegere Mesopotamië. Hoewel ze in dertig eeuwen verschillende benamingen droegen, worden ze zeker de laatste twintig eeuwen Arameeërs genoemd. Hoewel hun oorsprong zo ver in het verleden reikt hebben de Arameeërs hun cultuur en geloof ondanks alles tot op de dag van vandaag weten te behouden.

De voorvaderen van de Arameeërs waren de eersten die zich ontdeden van afgodsbeelden en zich aansloten bij de leer van Christus. Dat was tijdens de eerste dagen van het christendom. Antochië (Antakya) behoorde toen tot één van de drie patriarchaten (37-43 n. Chr.). Tijdens deze periode werd het groeiende christendom en de benaming Suryoyo gemeengoed en kregen de twee elementen onder het volk dezelfde betekenis. De apostelen van Christus hadden de benaming Syrisch zo geëigend dat ze de kerk van Antochië ook zo begonnen te noemen. Het werd het symbool voor het geloof van de kerk van Antochië. De derde (patriarch) bisschop Mor Ignatius Nurono maakte in 107 n. Chr. in een brief aan Rome gebruik van de benaming "De Syrisch-orthodoxe kerk van Antochië".

Toen de Aramese koning V. Abgar in 34 n. Chr. zich bekeerde tot het Christendom, stuurde hij naar verschillende delen van Mesopotamië zendelingen en zorgde daarmee voor een basis van het Christendom. Het Aramees is ook dankzij deze koning in korte tijd in heel Mesopotamië verspreid.

De zich sterk ontwikkelende Arameeërs hebben dankzij hun grote nalatenschap aan kunst en cultuur een ongeëvenaarde invloed gehad op de streek. Dankzij hun ontwikkeling was er een basis gelegd voor de beschaving. Dat varieerde van taal, dichtkunst, natuurkunde, wiskunde, sterrenkunde, filosofie, geologie tot de medische wetenschap. Deze waardevolle wetenschappen liet het volk nog diepere sporen na op het gebied van theologische kennis, zedenleer en rechten. Ze hebben voor lange tijd hun uitzonderlijke kennis tot in de verste delen van de westerse wereld uitgedragen. Ondanks de om haar rijke, perfecte en hoogstaande befaamde Griekse letterkundige werken, die ook als voorbeeld dienden voor de Latijnse en Aramese werken, bleef het toch achter dankzij de allesomvattende perfectie in de literatuur van de Arameeërs.

De Arameeërs hebben in de tijd van de Romeinen, Perzen, Byzantijnen, Arabieren, Mongolen en Turken betrouwbare geschiedkundige documenten opgetekend. Toen de Griekse literatuur haar hoogtijdagen vierde tijdens de vierde eeuw na Christus, hebben de Arameeërs het niet nagelaten om op de school van Edessa (Urfa) de belangrijkste werken naar hun eigen taal te vertalen.

Edessa was tot de vijfde eeuw één van beroemdste onderwijsinstellingen waar ook Grieks werd gegeven. Filosofische en wetenschappelijke werken werden door de Aramese geleerden zelfs eerst vertaald naar het Aramees en dan pas naar het Arabisch. Dankzij deze ontwikkelingen op het gebied van de literatuur en de vertalingen zijn verloren gewaande originele Griekse werken toch bewaard gebleven. De Aramese werken werden zelfs als naslagwerk gebruikt en vertaald naar vele andere talen.

Met een rijke culturele erfenis van drieduizend jaar leven er naar schatting vijf miljoen Arameeërs in Turkije, Syrië, Irak, Libanon, Jordanië, Israël en India. Echter vanaf het derde kwartaal van de twintigste eeuw heeft een groot deel Turkije en het Midden-Oosten verlaten en zijn ze geëmigreerd naar Europa en Scandinavië en zelfs naar Amerika en Australië.